06.11.2020

 SZCZĘŚĆ BOŻE

Wśród szarugi jesieni nasza podróż zatrzyma się w prastarym grodzie, a mianowicie w  Biskupinie. Najstarsze ślady osadnictwa odnalezione w Biskupinie pochodzą sprzed 10 tys. lat p.n.e.

Gród biskupiński, położony na półwyspie wrzynającym się w Jezioro Biskupińskie (pomiędzy Poznaniem a Bydgoszczą) przypadkowo odkrył nauczyciel z Biskupina – Walenty Szwajcer w 1932 roku.

Chaty były wykonane z drewna, a wszystkie budynki stojące w jednym rzędzie pokrywał wspólny dach kryty prawdopodobnie trzciną.

W biskupińskim grodzie żyło około 600-800 mieszkańców, a w jego szczytowym okresie nawet około 1200 osób. Ludność Biskupina trudniła się przede wszystkim uprawą roli, hodowlą zwierząt i rzemiosłem (np.: tkactwo, garncarstwo, odlewy z brązu i żelaza), ale też myślistwem, rybołówstwem i zbieractwem. Co roku około 150 ha ziemi obsiewano pszenicą, prosem i jęczmieniem. Uprawiano rośliny strączkowe, oleiste oraz rzepę i len. Hodowano konie, bydło, kozy, owce, świnie, trzymano też psy.

 

DZISIEJSZE LEKCJE